درود بر تمامی دوستان،
در مورد سانسور (خرده گیری، پیشگیری از پخش) در تلویزیون (دور نمای) ایران سخنانی ذهن مرا به خود مشغول کرده:
چرا کودکان ایرانی پس از تماشای یک فیلم (رُخشاره) رزمی (جنگی) یا به سراغ فراهم کردن تفنگ و بازی با آن می روند و یا پرخاشگر و مشکل ساز میشوند (حتی بزرگسالان)؛ اما در خارج از کشور (جایی که فیلم ها سانسور نمیشوند) اینگونه فیلم ها هیچگونه نتیجه ای در رفتار افراد آن جامعه ایجاد نمیکند، و اگر هم نتیجه ی نامناسبی داشته باشد به سختی که ما در ایران شاهد آنیم نیست؟!!!
آیا اینها همه نمیتواند از کارسازی (تاثیر) سانسور رُخشاره ها باشد؟
-----------------------------------------------------------------
در رُخشاره های پایه (اصلی) در کنار خشونت و جنگ، روابط عاطفی و احساسی میان کسان (شخصیت های) داستان وجود دارد که به دلیل قوانین اسلامی خرده گیری میشوند و کارسازی بخش های جنگی رُخشاره را بیشتر میکند، و کودکان ما را از راه زندگی عادی بیرون میکند و آینده ایران گرانمایه را به تباهی میکشد.
اینها سخنان من هستند... لطفا پیشنهادات و سخنان خود را در بخش پیشنهادات این یادداشت، بنویسید تا در مورد آن گفتگو کنیم...
با سپاس
Lord